มินจุนแจ&ปาร์คเหม่ง

Title : [FIC] One Day Later.....

Author : มินจุนแจ&ปาร์คเหม่ง

Paring : Yoosu 

Rate : Romantic / PG 13


(แรงบันดาลใจตะเลิดเปิดเปิง จาก MV In Heaven)






.....แสงที่ปลายทางอุโมงค์นั่น




"คุณครับ คุณครับ" 


ดวงตาเรียวค่อยปรือตาขึ้นมาพร้อมความงุนงง .....ใบหน้าของคนแปลกหน้ายื่นเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ เมื่อมองไปรอบๆ เค้านอนอยู่กลองถนนใหญ่ ผู้คนมากมายต่างรุมมองด้วยใบหน้าฉงนสงสัย...

"คุณไม่เป็นไรนะครับ" 

ชายหนุ่มคนเดิมถามแล้วประคองเค้าลุกขึ้น 

"เอ่อ...ผม" 

ร่างเล็กๆในชุดสูทพยายามปะติดปะต่อเรื่องที่ตัวเองมานอนวัดพื้นกลางถนน"คุณกระโจนใส่รถผม...คือ" เจ้าของรถหน้าเสียแต่ไม่กล้าพูดต่อ คนที่มุมอยู่เริ่มซาแล้ว 

จุนซูได้แต่เงียบ...เค้ารู้แล้วว่าเค้ามาทำบ้าอะไรตรงนี้...เค้าคิด คิด และความคิดนั้นนำพาเค้ามาที่นี่


...จีฮโย...



พาเค้ามาตรงนี้ เค้ารู้สึกถึงเธอตลอดเวลาที่วิ่งมาจากห้องประชุม... 



"อย่าทำแบบนี้เลยนะครับ...ชีวิตคุณ...มันน่าเสียดายนะครับถ้าอยู่ๆ...." ชายหนุ่งเจ้าของสบตาอีกฝ่ายเก้ๆกังๆแล้วพูดออดมา


"ไม่...ผมไม่ได้คิดสั้น ....มัน..ผมขอโทษนะครับ ขอโทษที่ทำให้คุณเกือบต้องเดือดร้อน แต่ผม..." 


แค่ขึ้นมาว่าความจริงแล้วสิ่งเค้าเห็นมาตลอด...จีฮโย....ที่เค้าคิดมาตลอดหลายวัน...มันไม่เคยเกิดขึ้น ในระหว่างที่พยามอธิบาย น้ำตาอุ่นๆก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่.....น่าอาย แต่ก็....ทำอะไรไม่ได้
ผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าอ่อน ยื่นมาตรงหน้าเค้ารับมันไว้



"ขอบคุณครับ" ...... จุนซูก้มหัวให้อีกครั้ง แล้วเดินจากไป....



.................................




จุนซูต้องรีบโบกรถกลับมาที่ออฟฟิศ การพรีเซนต์งานของบริษัทหยุดชะงักหมด เลขายืนหน้าเสียอยู่หน้าห้องประชุม 


"คุณคิมค่ะ คือ...ท่านประธานรออยู่นะคะ" คนเป็นนายพยักหน้าให้แล้วเดินกลับไปที่ห้องประชุม...แต่ยังไม่ทันก้าวเข้าไปในห้อง 


"อ้าว คุณคิม วันนี้เลื่อนพรีเซนต์หรอครับ ดีจัง พอดีฝ่ายการตลาดจากสาขาที่โซลจะเข้ามาประชุมด้วย" หนึ่งในบอร์ดผู้บริหารยิ้มให้เค้าแล้วเดินนำเข้าไปในห้องความตึงเครียดค่อยๆคลายลงเพราะการพรีเซนต์งานของเค้าถูกเลื่อนออกไปเพราะฝ่ายการตลาดคนนั้น


ไม่นานนักประตูของห้องประชุมก็เปิดออก และเมื่อจุนซูหันไปมองก็พบชายเชิ้ตขาว หน้าตาคุ้นเคยเดินเข้ามา


"ผมคงมาสาย แหะๆ ขอโทษนะครับ" ชายหนุ่มคนนั้นโค้งขอโทษทุกคนในห้องประชุม....


จุนซูรู้ดีว่าว่าทำไมการตลาดสาขาโซลถึงมาช้า...เพราะเค้าคือคนที่เค้ากระโดดเข้าไปใส่รถการตลาดคนนั้นหนะสิ


"คุณยูชอน ประชุมสาขายังมาสายนี่ไม่ไหวเลยนะครับ" ประธานสาขาใหญ่พูดตำหนิ จุนซูพยายามจะช่วยอธิบายแต่ 

"ผมไม่ค่อยชินทางในปูซานครับ ขอโทษจริงๆครับคราวหน้าจะไม่เกิดขึ้นอีกแน่ๆ" ยูชอนยิ้มเจื่อนๆ แล้วก่อนที่จะเดินไปนั่งเขาก็ขยิบตาให้จุนซูทีนึง


................


การพรีเซนต์ผ่านไปด้วยดี เพราะความเป็นมือโปรของ คิมจุนซู การตลาดสาขาใหญ่บริษัทซัมซุงเมื่อจบการพรีเซนต์และการประชุมทุกคนทยอยกันออกจากห้อง จุนซูเก็บเอกสารการพรีเซนต์ เค้าไม่ได้สังเกตว่ามีใครคนนึง นั่งรอเค้าอยู่คนเดียวในห้องนั้น ปาร์ค ยูชอนนั่งเท้าคางมองคนที่ก้มเก็บของ เค้าคิดไม่ตกเลย...ว่ามันเกิดอะไรขึ้น คนน่ารักที่อยู่ตรงหน้าเค้าถึงได้กระโจนใส่รถเค้า



........ตั้งใจฆ่าตัวตาย


มันก็มีประเด็นเดียว เพราะผู้คนมากมายที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็เป็นพยานได้ว่าชายหนุ่มตัวเล็กวิ่งมาจากอีกฝั่งของสี่แยกแล้วกระโจนใส่รถเค้าแบบไม่คิดชีวิต โชคดีเหลือเกินที่เค้าเบรครถทัน ไม่งั้น...ป่านนี้



"จริงๆ คุณก็ดูปกติดี...." 

จุนซูหันไปตามเสียง ยูชอนนั่งมองเค้าหน้าเครียดๆ และพูดต่อ

"คุณดูปกติดี ทำงานการก็ดี ดูจากที่พรีเซนต์แล้วคุณไม่น่ามีปัญหาเรื่องงานด้วย ....แล้วทำไมถึงอยากตายละครับ"

จุนซูถือแฟ้มค้าง เค้าทำหน้าไม่ถูกเลย ไม่รู้จำพูดยังไง ไม่รู้จะอธิบายให้ใครเข้าใจได้ว่าสิ่งที่เค้าทำ มันเกิดจากสิ่งที่เค้าเห็น ถ้าบอกไปตามตรงว่าพยายามช่วยแฟนสาวที่ตายไปแล้วจากการถูกรถชนอีกครั้ง....เค้าก็ไม่ต่างจากคนบ้าเสียสติ

"ผมไม่ได้ตั้งใจ...คือเรื่องมันยาวและมันไม่น่าเชื่อ" ปากเล็กๆพูดออกมาเหมือนกระซิก ใบหน้าเศร้าสร้อยนั่นทำให้ยูชอนไม่อยากถามอะไรอีก


ชายหนุ่มที่นั่งฟังอยู่เลิกคิ้วทำปากจู๋พยักหน้ากวนๆ


"ก็เล่ามาสิ อืมมมม ผมชอบฟังเรื่องชาวบ้านนะ ถ้าคุณอยากจะเล่า ผมมีเวลาเยอะแยะเลยที่จะฟัง"



...ชอบเรื่องชาวบ้านงั้นหรอ



จุนซูหัวเราะออกมากับคำพูดตรงไปตรงมาของอีกฝ่าย นี่คงเป็นครั้งแรกในรอบ 2-3 ปีที่ผ่านมาที่เค้าได้หัวเราะกับใครสักคน...

"ผมพูดจริงนะ ชีวิตผมไม่ค่อยมีไรน่าสนใจเท่าไรอะ แต่ผมก็ไม่ได้อยากรู้เรื่องทุกคนนะ ....อยากรู้แค่ของบางคน" พูดเนียนๆแล้วยิ้มตาหยีให้

จุนซูรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การผูกมิตรปกติแล้วหละมั๊ง.......


TBC

Title : [SF]There's something about Junnie~
Author :kimjeja 
Paring : Yoosu 
Category : Comedy [PG]




“จุนซู...จุนซูตื่นเร็ววันนี้จุนซูมีคิวถ่ายละครนะเดี๋ยวไปช้ามันไม่ดีนะ”

เสียงทุ้มๆของใครกันนะมาพูดอยู่ข้างๆหูผม(คิมจุนซู)เนี่ย ผมเพิ่งได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมงเองนะ

“งื้ออออออออออออ”ผมหันหน้าหนีเจ้าของเสียงที่คลอเคลียอยู่ข้างๆหู

“จุนซู..........อย่าโกงสิตื่นๆไหนบอกอยากเล่นละครไง วันนี้ได้เข้ากับนางเอกด้วยนะ”



อ๊ะ ใช่สิวันนี้มีงานละครครั้งแรก คิดแล้วกลุ้มใครจะอยากไปกัน ตอนรับงานนึกว่าจะได้เป็นพระเอก ดันได้เล่นเป็นนักร้องออกแค่ตอนเดียววววว ฮึ่ยยยยยยยยยยยยยอยากจูบกับนางเอกเว๊ยยยยยยยยยยยยย




“อ้าววววยูชอนมาเมื่อไหร่อ่ะ”ผมลืมตามาเจอเจ้าของเสียง ว่าแล้วคลอเคลียข้างๆหูมีคนเดียวนี่แหล่ะ

“มาเมื่อกี๊....ลุกเร็วๆ” ยูชอนใช้สองมือดึงผมให้ลุกขึ้นนั่ง

“พี่ซางยอบหล่ะ ยังไม่มาเหรอ”ผมถามหาผู้จัดการ(ทุกเรื่อง)ของผม ปกติมีงานเช้าพี่เค้าต้องมาแล้วนะ

“พี่ซางยอบติดธุระด่วนนะซิวันนี้ชั้นจะทำหน้าที่ ผู้ >จัดการ< นายเอง”

เอ๊ะ จะเน้นเสียงตรง จัดการ ทำไมเนี่ย แล้วดูสายตาดิน่ากลัวชะมัด หนีดีกว่า

ว่าแล้วผมก็กระโดดลงจากเตียงวิ่งเข้าห้องน้ำทันที โดยมีเสียงหัวเราะตามหลังดังลั่นยูชอนก็แบบเนี้ยชอบแกล้ง

....................................




ยูชอนพาผมมาถึงกองถ่ายด้วยยานแม่(รถผมที่แฟนคลับตั้งชื่อให้) แฟนๆมากมายมารอที่สถานที่ถ่ายทำ 
เลยทำให้ยูชอนต้องหลบเพราะไม่อยากให้ใครเห็น ผมลงรถตรงทางเข้ามีทีมงานมารอรับอยู่แล้วส่วนยูชอนต้องขับรถเข้าไปจอดข้างหลังแล้วคงต้องหาวิธีหลบเอาเอง ฮ่าฮ่า ผมบอกแล้วว่ามาคนเดียวได้ก็ยังจะตามมาอีก

กว่ายูชอนจะเข้ามาในห้องแต่งตัวได้ผมก็คุยรายละเอียดกับทีมงานเรียบร้อยแล้ว

“I Can Soar กับ Intoxication จุนซู Intoxication ไม่เอาไม่ได้เหรอเพลงอื่นเถอะนะ”

นั่นไง น่าเบื่อชะมัดนี่ถ้าเข้ามาก่อนหน้านี้ผมไม่มีทางได้เลือกเพลงหรอก

“ไม่ได้หรอกยูชอน ทีมงานเค้าขอมาแล้วชั้นก็ไม่อยากเรื่องมากด้วย”
ผมทำตาปริบๆให้ดูน่ารักเข้าไว้ โอกาสออกทีวีมาถึงผมก็ต้องอยากแสดงเสน่ห์ของผมให้เต็มที่หน่ะซิ ฮิยะฮ่าฮ่า

“ชั้นเตือนแล้วนะ อย่ามาบ่นที่หลังด้วย” อ้าววววมีขู่ ขู่เสร็จก็เดือนไปคุยกะทีมงานปล่อยให้ผมนั่งอ่านบทอยู่คนเดียว

“จุนซู....โอเคยังครับ ผู้กำกับขอซ้อมหน่อย”ทีมงานคนที่ออกไปรับตอนลงรถเดินเข้าเรียก ผมพยักหน้าเบาก่อนจะสูดลม

หายใจเข้าปอดแรงๆ แล้วลุกเดินตามออกไป





2 ชั่วโมงผ่านไป.........

เป็นนักแสดงนี่ก็เหนื่อยเหมือนกันน้า ดูซิผมมาตั้งแต่สายๆซ้อมแล้วซ้อมอีกนอกจากผมแล้วยังมีแฟนคลับอีกเป็นร้อย

มาเข้าฉากเป็นแฟนคลับ(????)ของผมอีกทั้งนักแสดงคนอื่นอีกที่ต้องซ้อมกันให้เข้าที่จะได้ไม่เสียเวลา

กว่าจะได้เริ่มถ่ายก็ปาไปบ่ายกว่า แล้วยังถ่ายซ้ำๆอีกเพราะมีทั้งนักแสดงผิดคิว แฟนคลับผิดคิว(ด้วยความเท่ห์แม้ตอนผู้กำกับให้เงียบแฟนก็ยังกรี๊ด) ผมลงไปไถพื้นจนเข่าด้านแล้วเนี่ย เฮ้ออออออออออออ ส่วนยูชอนนะได้แต่มองผมไถพื้นแล้วก็เอาแต่หัวเราะ อ๊ากกกกกกกกกกกกแล้วก็ไม่บอกผมนึกว่าเทคเดียวผ่านกว่าจะถูกใจผู้กำกับผมนี่แทบลุกยืนไม่เป็นเลย........เมื่อยชะมัดเลยอยากนวดจังเลยยยยยย




กว่าจะที่ผมกับยูชอนจะแยกตัวออกมาได้ก็หัวค่ำแล้ว พอขึ้นยานแม่ได้(?)ผมก็แทบจะหลับเลยทันที

“จุนซูไปค้างที่กุงไหมคืนนี้อ่ะ”ยูชอนทำลายความเงียบขึ้นมาก่อนที่ผมจะหลับ

“ไม่อ่ะ....อยากกลับคอนโด”

เหนื่อยจะตายอยากกลับไปนอนจะแย่แล้ว

เสียงมือถือของผมดังขึ้น พี่แจจุงแน่ๆ นั่นไงทีซื้อหวยไม่เคยถูก

“ครับๆ เสร็จแล้วครับ อ่ะจริงเหรอทำไงดีหล่ะแล้วพี่อยู่ไหน อ่อค้างที่กองเหรอ โอเคๆขอบคุณครับ”

“พี่แจจุงเป็นอะไร”ยูชอนถามขึ้นมาเมื่อเห็นผมเงียบไปนาน จะบอกไงดี

“ว่างัยจุนซู มีอะไร” โอ๊ยยยยจะให้บอกไง ก็พี่แจจุงโทรมาบอกไฟที่คอนโดดับ อีกสองชั่วโมงถึงจะติด

เอาไงดี เพิ่งบอกไม่ไปอยู่เมื่อกี๊เองอ่ะ

“ไม่บอกเดี๋ยวโทรไปถามพี่แจจุงเองนะ”ยูชอนควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าถือที่วางอยู่ข้างตัว

“บอกแล้วๆ ที่คอนโดไฟดับอีกสองชั่วโมงถึงจะซ่อมเสร็จอ่ะ”

“แล้ว”.............ยังจะมาถามอีก ต้องให้ขอเลยใช่ไหม

“ก็....ขอไปค้างที่กุงได้ไหมอ่ะ ชั้นไม่ได้กลัวผีนะ แต่ไฟดับมันก็ไม่สะดวกจะทำอะไรเลยใช่ไหมหล่ะ” ผมเห็นนะยูชอนแอบหัวเราะผมอีกแล้ววววว อะไรมันจะลงตัวแบบนี้เนี่ย

......................................





นานเท่าไหร่แล้วที่ผมไม่ได้มาที่กุง คงตั้งแต่ผมซื้อคอนโดเป็นของตัวเองละมั้ง ก็เลยไม่ได้แวะมาค้างที่นี่มีแต่ยูชอนที่ไปค้างที่คอนโดบ่อยๆ(>//////<)

“ฮารังงงงงงดูซิใครมา”

“โอ๊ยยยยยยยยยยยยฮารังอย่าจั๊กจี๊อ่ะ”เจ้าลูกชายของยูชอนกระโจนใส่ผมจนเกือบหงายหลังดีที่มียูชอนยืนซ้อนอยู่ข้างหลังแล้วโอบเอวผมไว้ ฮารังครางหงิงๆก่อนจะใช้จมูกไซร้ตามเนื้อตัวของผม (เหมือนเจ้าของไม่มีผิดเลย) ส่วนข้างหลังพ่อของฮารังก็วุ่นวายอยู่แถวต้นคออยู่นั่นแหล่ะตอนนี้ผมเลยโดยทั้งลูกทั้งพ่อนัวเนียไปหมด

“ยูชอนนนนพอแล้วอ่ะ จั๊กจี้จนเหนื่อยแล้วนะ” ผมหัวเราะจนหมดแรงแล้วนะเนี่ย

“ฮารังพอแล้วไปๆ หมดหน้าที่แล้ว”ยูชอนทั้งดึงทั้งลากฮารังไปที่หลังบ้าน ไอ้เจ้าลูกชายก็ทั้งดึงทั้งรั้งไม่ยอมไปท่าเดียว

“เฮ้ออออไปขึ้นข้างบนกันจุนซู”ยูชอนกลับเข้ามาจูงมือผมขึ้นไปบนห้องนอนของยูชอน

“คุณแม่กับยูฮวานหล่ะยูชอนไปไหนกันบ้านเงียบเชียว”ผมหันหน้าหันหลังมองหาใครก็ไม่เห็น

จริงๆ ต้องเรียกว่าถามเรื่อยเปื่อยดีกว่า ลองว่าจูงเดินขึ้นข้างบนแบบนี้ คงไม่ได้ไปช่วยกันล้างรถ หรือทำมื้อค่ำแน่ๆ

นี่ใจคอยูชอนจะไม่ให้ผมกินไรเลยรึไงอ๊ะ?




“ยูชอน หิวแล้วอะ ใจคอจะไม่หาอะไรให้กินเลยรึไง” ผมส่งสายตาอ้อนวอน มองตาปริบๆ อิตาบ้านี่ใจคอจะไม่หาไรให้กิน แถมจะลากขึ้นห้องอย่างเดียวเลย

“งั้นเดินขึ้นไปก่อนเดี๋ยวชั้นเอาขอบกินขึ้นไปให้แล้วกัน” ยูชอนพูดเรียบๆแล้วเดินสวนลงมา

ป๊าบ!!! 

ผมสะดุ้งโหยง ไอ้บ้าที่เดินสวนลงมาเมื่อกี้มันฟาดก้นผมแล้วรีบเผ่นลงไปอะดิ๊!!!

“ยูช๊อน!!!!” ผมได้แต่คลำก้นตัวเองป้อยๆ ไม่กล้าด่ามันเสียงดัง เกรงใจแม่กับน้องชายเค้าด้วย ฮึ๊ย เดี๋ยวจะเอาคืนมั่งเลย!!!!






อา~ สบายชะมัด เตียงนุ่มๆ กับผ้าปูที่นอนสีน้ำเงินเข้ม แอร์เย็นๆ ....ผมเอนหลังลงไปแล้วรู้สึกหนังตามันหนักๆจัง 

เสียงประตูห้อง แต่ผมไม่มีแรงยกหัวขึ้นมาดูเลยว่ายูชอนเอาอะไรมาให้ผมกินคืนนี้ ผมรู้สึกถึงเงาวูบๆไหวๆข้างๆเตียง แต่ไม่มีแรงจะลืมตาขึ้นมองเลยอะ ง่วงจัง

อ๊ะ ริมฝีปากอุ่นๆ..... ใช่แล้วยูชอนโน้มมาจูบผม แล้วก็ทิ้งตัวลงบนที่นอนช้าๆ ลิ้นหยุ่นๆเหมือนค่อยๆดุนอะไรใส่เข้ามาในปากผม....อื้ออออออ นี่มัน...ละ...ลูกอมซุปเปอร์เลม่อน!!!!! ผมกระเด้งตัวขึ้นจากเตียงแล้วทุบยูชอนทันที แอร๊ยยย ไอ้บ้า เปรี้ยวหูดับเลยอ๊ะ!!!!

“กร๊ากๆๆๆๆ ตื่นยัง มาเร็ว กินอะไรก่อนแล้วเดี๋ยวไปอาบน้ำแล้วค่อยนอน นอนทั้งแบบนี้ไม่ไหวนะ ชั้นไม่อยากกอดถังขยะนอน” คนใจร้าย มันหัวเราะผมแล้วเดินไปถือถาดมาให้ ในถาดมีแซนวิชแฮมชีส ห๊อม หอม กับนมแก้วใหญ่ ผมรีบคว้าแก้วนมมาดื่มเพื่อกระเดือดไอ้ลูกอมเปรี้ยวเข็ดฟันลงคอ จะบ้าตาย กินกันเข้าไปได้ยังไง ระหว่างที่ผมกินอยู่ยูชอนก็เข้าไปเปิดน้ำไว้ในอ่างให้ มีแฟนเป็นเมเนเจอร์นี่ดีจังเลยอะ ยูชอนควรลาออกมาเป็นเมเนเจอร์ผมดีมะ? ฮ่า ฮ่า ฮ่า แฟนๆต้องไม่ยอมแน่เลย 


อร่อยชะมัดเลย....ในขณะที่ผมกำลังกินๆของผมอยู่ดีๆ อ้อมกอดอุ่นๆก็โอบผมจาด้านหลัง ยูชอนขึ้นมานั่งกอดผมแล้วเอาคางเกยดูผมกิน ผมว่าเค้าคงยิ้มแหละ เค้าชอบดูผมกินแล้วก็ยิ้มตาหยีๆ พอใจอะไรนักที่แฟนคนเดียวของเค้ากำลังจะน้ำหนักขึ้น (;;= =) แล้วก็ตามคาด...นั่งๆกินอยู่ก็โดนล้วง เคยกอดกันเฉยๆบ้างไหมเนี้ย ผมกำลังกินอยู่เลยไม่มีเวลาไปปัดมือเค้าออก จริงๆนะ ผมไม่ได้ปล่อยให้เค้าทำไรตามใจชอบ แต่คือผมกินอยู่อ๊ะ ผมชอบทำไรทีละอย่าง 

“จุนซู อร่อยไหม?” 

“อื้ม ใช่ๆได้ๆ ฝีมือโอเค ซื้อ!!!” ผมทำท่าเหมือนพ่อค้าตามตลาดที่มาตามแผงเนื้อแล้วตีราคาเนื้อสันว่า “ซื้อ” จริงๆไม่เคยเห็นหรอก อ่านเจอในการ์ตูน

“ยูฮวานมันทำทิ้งไว้ น่าจะของฮารังหละ เค้าเสียดายเลยเอาเข้าเวฟมาให้จุนซูกินต่อ” 

ผมหันไปมองเห็นแววตาขี้เล่นแบบนี้ทีไรอยากเอานิ้วจิ้มให้ตาบอด ไอ้บ้า มุกแบบนี้เอาไปหลอกเด็กเถอะ

“หรอ งั้นพรุ่งนี้ชั้นต้องขอบคุณฮารังสินะที่ไม่กินหมดแล้วเหลือเผื่อมาถึงชั้นด้วยเนี้ย ฮึ๊ย ปัญญาอ่อนชะมัดใครจะเชื่อ ไปอาบน้ำและ” 

ผมตอบเสร็จก็ผลักยูชอนออกไป เค้าหัวเราะอะไรนักหนาก็ไม่รู้ ผมเคืองจริงๆเลยชอบเอามุกที่เค้าไว้หลอกเด็กอนุบาลมาพูดเล่นอยู่เรื่อย นี่เค้าเห็นผมอายุเท่าไหร่เนี้ย





อา~ สบายตัวชะมัด ยูชอนน่ารักจริงๆใส่เกลืออโรม่าหอมๆลงมาในอ่างให้ด้วย ถ้าคุณคิดว่าจะเห็นฉากเอ็นซีในห้องน้ำหนะ คิดใหม่ไปเหอะ มันเชยแล้ววววว ผมล๊อคห้องน้ำเรียบร้อย นอกจากว่านี่จะเป็นฟิคผีเท่านั้นหละ ยูชอนก็คงทะลุประตูเข้ามาแล้วฟัดผมในอ่างอาบน้ำ ผมแช่ตัวอยุ่สักพักก็อาบน้ำอีกรอบแล้วใส่เสื้อคลุมออกไป ยูชอนกำลังนอนอ่านการ์ตูนกระดิกเท้าสบายใจเชียว ผมเดินไปที่ตู้เสื้อผ้ารื้อๆกางเกงบ๊อกเซอร์ยูชอนออกมาแล้วใส่มันกับเสื้อกล้ามสีขาว

“ใส่ตัวอื่นได้ไหม” ยูชอนบอกเมื่อเห็นผมใส่เสื้อกล้ามเค้า
“เอ้าทำไมอะ”
“เวลาเห็นใส่เสื้อรัดๆแล้วอยากกระชากให้ขาด กร๊ากๆๆๆๆๆ” ยูชอนพูดพลางทำท่าเหมือนจะขยำอะไรด้วย อี๋!!! ไอ้โรคจิต!!! ผมมองค้อนๆแล้วรีบไปเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดตัวใหญ่ๆแทน 

พอจัดการเสื้อผ้าเสร็จก็เอาผ้าเช็ดตัวไปตากริมระเบียง อ๊า~ กุงยูชอนนี่วิวดีชะมัดเลย อากาศก็ดีด้วย นานมากแล้วสินะที่ผมไม่เคยออกมาระเบียงเลย ผมยืนมองวิวสวยๆอยู่ดี คนข้างในก็ตามออกมา แขนยาวรวบกอดผมจากด้านหลังแล้วหอมที่ต้นคอผมไซร้คอแล้วก็จูบย้ำๆไปมา ผมดิ้นน้อยๆให้เค้ารู้ว่ามันจั๊กกะจี๋ ผมกำลังเท้าแขนกับระเบียงมือร้อนๆก็ค่อยๆลูบไล้เข้ามาในเสื้อ 

โอยยยย ข่าวว่าวันนี้ทำงานเหนื่อยมาทั้งวันเถอะ พ่อคุ๊ณณณณ ไม่จัดเอ็นซีกันสักคืนจะได้ม๊ายยยย คำตอบคือไม่ได้อะ เพราะผมนี่แหละ ไม่พูดอะไรนั่นเอง....ใครจะพูดอะไรออก ก็มันเตลิดไปแล้ว ผมไม่ใช่หลักกิโลนะ จะได้มีคนเดินมาเตะแล้วไม่รู้สึกอะไร

“อื้อ ยูชอนนนนน อะ อะอ๊ะ” ผมรู้สึกการคุกคามจนร้องออกมา....นิ้วมือเรียวค่อยๆสอดเข้าไปในช่องทางด้านหลัง.....จนมันอดไม่ได้ต้องร้องออกมา ตาบ้านี่รู้ทุกอย่างจริงๆว่าผมชอบให้ทำอะไรตรงไหน......แต่ประเด็นคือตรงนี้มันระเบียงห้องนะ 

......แล้วใครแคร์อะ ช่างเถอะเลยตามเลย 

เค้าและผมอยู่ในสภาพที่ใส่เสื้อปกติดี แต่ไอ้กางเกงบ๊อกเซอร์หมิ่นเหม่จะหลุดเนี้ย.... มือสองข้างผมยันขอบระเบียงไว้ ขณะที่คนข้างหลังกำลังจะเร่งรุกเข้ามา...กี่ครั้งก็ไม่เคยเลยที่จะไม่กลัวเจ็บ ผมกลั้นใจกัดปากตัวเองขณะที่เค้าค่อยสอดมันเข้ามาในตัวผม อึดอัดชะมัดแต่ก็ไม่อยากให้เอาออก ไม่อยากให้หยุดกลางคัน

“อา...จุนซู เจ็บรึป่าว” เสียงกระเส่าถามรดหูผม ผมต้องแหกปากบอกไม๊ว่า ไม่เจ็บแต่ช่วยไวนิดนึงเถอะครับเพ่!!! มันเสียว!!!

“อื้อ.อ.อ.อ อ๊ะ อะ อื้อ ยู...อ๊ะ ยูชอน” .......ลำพังตอนนี้จะบ่นอะไรไม่ออกและครับพี่แกหาจังหวะได้ก็แทรกตัวเข้ามาไม่หยุด ผมจะพูดไรได้ ผ่านฉากนี้ไปเลยไหม? 

ใครเค้าเป็นต้นคิดให้ผมเป็นคนเล่าเนี้ย ผมจะเป็นคนแรกที่จะเปิดเผยความรู้สึกของฝ่ายรับให้โลกรู้ใช่ไหม? 

เอวของคนที่อยู่ด้านหลังเร่งจัวหวะจนผมอยากจะบ้าผมทรุดตัวลงเพราะจะไม่ไหวแล้ว มันอัดอั้นอยากระเบิดความต้องการจะบ้าตายแล้ว มือของยูชอนปลุกเร้าผมจากด้านหน้า ตัวของเค้าก็แทรกกายเข้ามาทางด้านหลัง โอยยยย ไม่ไหวแล่ว

“อา อา อ๊ะ ยู....ชอน งื้อ ยูชอน ไม่ไหวแล้ว อ๊า อะ อะ อะ อะ อื้ออ” 

ในขณะที่ผมมองเห็นสวรรค์อยู่เบื้องหน้า หัวผมส่ายไปมาตามแรงกระแทกกระทั้น ภาพเบื้องหน้าคล้ายเวลาที่คุณกำลังจะถ่ายรูปอะไรสักอย่างแต่กล้องถูกเขย่า ผมมองลงไปเบื้อล่าง วิวสวนสาธารณะใกล้ๆ ......อา~ มันสุขจนแทบทนไม่ไหว ทุกอย่างดูดีไปหมดและผมว่าผมกำลังจะลอยแล้ว

...
..
.
.
.

.............



.................และ



...........ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่...

บ้องข้าวหลาม....เลนส์ซูมใหญ่เท่าแขน!!!!











“ยะ ยู อ๊ะ อะ ยูชอน อื้อ เดี๋ยว ยะ หยุด งื้อ ยูชอน อ๊า อา อา อะ ยู”

ไม่ทันและ.....ฟิน = =; เสร็จและ ทั้งๆที่เห็นคนแอบถ่ายเรา 
แต่ด้วยแรงอารมณ์ผมจะทำไรได้หละผมก็เสร็จไปพร้อมๆกะเค้า 


เห้อ...เดี๋ยวค่อยบอกแล้วกันว่าผมเห็นว่าข้างล่างมีคนถ่ายรูปเราอยู่ ยูชอนที่หอบแฮ่กๆ กอดจูบผมใหญ่ โอ้พระเจ้า แฟนคลับเราที่ถ่ายอยู่นั่น....เลือดออกจมูกตายกันแหงๆ  






ถ้าคุณเจอรูปพวกนั้นก็อย่าแจกจ่ายต่อเลยนะฮะ คลิกขวาเซฟ แล้วก็เก็บรักษาไว้ดีๆ ผมไม่อยากให้พวกคุณโดนยูชอนกับพี่แจจุงด่ารุนแรงนะครับ ฮิฮิ ฝันดีฮะ  

Title : [SF] Motorcycle~ 
Author : มินจุนแจ&ปาร์คเหม่ง 
Paring : Yoosu 
Category : Comedy [PG-13]

เช้าวันที่โลกทั้งโลกสดใสราวกับต้นฤดูใบไม้ผลิ 

ผมนายปาร์คยูชอนก็เข็นรถแมงกะไซต์คู่ใจออกมา 
กะว่าจะไปขี่กินลมชมสาวซะโหน่ย เข็นไปก็เหล่ข้างบ้านไป 

อั๊ย อิเจ๊ข้างบ้านน่ารักมาก อยากจะเข้าไปชกท้องแล้วลากไปทำเมียจั๊ง!!

เสียดายฮะ...อิเจ๊ที่ว่าแม่งกล้ามใหญ่กว่าขาผมอีก....เหอะคิมแจจุง 
นี่ถ้าโหดน้อยกว่านี้นิดนึงผมปล้ำทำเมียไปและ 
อ๊ะ แจจุงมาและ พูดถึงไม่ได้เลยทีเดียว

"รุณหวัดห้อย ตื่นมาทำห่าไรแต่เช้าหละ" ............. วาจาเธอช่างน่ารักน่าถีบ

"มามองหาห่าไรแถวนี้อะฮะ ไม่ทราบว่ามายืนทำสวยๆไรหน้าบ้านละฮะ ไปป่ากล้วยไหม? ไม่มีคนเราจิได้ฟินกัน" 

ผมหยอดใส่นิดๆ ยิ้มหล่อให้ด้วย สวยแล้วกวนตีนผมก็ไม่เว้นละฮะ

"มึงพี่ไปฟินกับรูเสาไฟเถอะค่ะ ไอ้หำมด!!!" 



Knock out!!!!!!! เก๊งๆๆๆๆๆๆ ปาร์คยูชอนตายห่าอยู่ข้างสนาม

.........................จ อ ด ส นิ ท TT________________TT 


เศร้าอะ...ฮืออออออออออออออออออออออ



"เอ้ย ยูชอน ยังอยู่ป่าว?" แจจุงตีไหล่ผมขณะที่ผมกำลังสะอื้นร้าวอุรา

"ไม่ต้องมาง้อ!!!!! " ผมสะบัดใส่ราวสาวน้อย

"เอ้ย เดี๋ยวน้องเราจะมาแต่ทีนี้ว่าเราต้องไปธุระให้แม่ นายไปรับน้องให้เราได้ไหม" 


ใช้กันงี้เลย.........ด่ากรูหำมดแล้วหำอนาคอนด้าอย่างมึงไม่ไปรับน้องเองหละ!!!
เอาเถอะ...อยู่กันมาตั้งแต่ขนยังไม่ขึ้น ช่วยมันสักหน่อยก็ได้

"ไปรับที่ไหนแล้วน้องไหน? แจจุงมีน้องด้วย?"

"ญาติห่างๆอะ ลูกน้า แกไปรับน้องเค้าที่หมอชิตนะ อ๊ะนี่รูปชื่อจุนซูนะ" ยัดรูปใส่มือผมเสร็จแม่งก็เดินกึ่งวิ่งหนีไป

เห๊อะ!!!! กรูตล๊อด!!!!




ผมดูรูปในมือแล้วแบบ โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !!!!!!!!!
น่าตาน่ารักจังเลย แอร๊ยยยยย สาวน้อยผมประบ่าหน้าตาจิ้มลิ้ม
ตายแย้วววววววว ตายแย้วววววววว แค้นพี่มัน!!!! ลวนลามน้องมันแม่งเลย โหะๆๆๆ
(ยืนเท้าสะเอวสองแขนเงยหน้าหัวเราะลั่น)


ณ ขนส่งหมอชิต


ชะเง้อ ชะแง้ ไหนวะคนในรูป ไอ้แจจุงมันเอารูปเด็กที่ไหนมาให้วะไม่เห็นเจอมาประทับอยู่ในจุดนัดพบเลย
เจอแต่......

เอ่อ คล้ายๆนะ แต่ใส่เสื้อกล้าม.... สะพายเป้..... ผ้าใบสีขาว...... ผมบ๊อบ......

ไม่ใช่มั้ง? ในนี้มันเด็กผู้หญิงหนิ? 

"ฮัลโหลพี่ฮะ พี่อยู่ไหนอะ ผมมารอชาติกว่าแล้วไม่เห็นพี่เลย พี่จะมารับไหม? ....ห๊ะ อ้าว ใครอะ?"

เอาและผมได้ยินเค้าคุยโทรศัพท์และ ขนต้นคอรุกเลย เอาแล้วกรู เด็กสาวในรูปที่ถืออยู่แม่งไม่มีจริง...

"หน้าตาแบบไหนนะ? ปากห้อย หัวเถิก ตาตี่ จมูกบาน พี่นั่นคนหรอ!!!" 





.........เออ นั่นแหละคน กรูเนี้ยหละ!!!!

คุณท่านหมุนไปรอบตัวแต่มองข้ามหัวผมไป จนผมเริ่มอดรนทนไม่ไหว แม่งอธิบายภาพพจน์ผมซะเสื่อม
คิมแจจู๊งงงงง ดึกๆเดินออกมาทิ้งขยะหน้าบ้านเมื่อไหร่ กรูจะเอาไม้ฟาดแม่งแล้วขืนใจแม่งข้างถังขยะให้ดู!!!!

"เอ่อ น้องจุนซูรึป่าวครับ?" เดินไปถามหล่อๆ

"ห๊ะ โหลๆ พี่แจๆ เจอแล้วๆ เออขี้เหร่จริงด้วยอะ" 


สลัดไก่!!! ต่อหน้านะเนี้ย!!! ต่อหน้า!!!!!


"น้องจุนซูจะนั่งมอไซต์ไปหรือเดินไปครับ? 
คนขี้เหร่ค่อนข้างเจียมตัวกลัวคนหน้าตาดีแปดเปื้อน น้องเดินไปเถอะนะครับ"

งอนแสด เดินหนีแม่งเลย!!!


"พี่ยูชอนนนนนน" ........เสียงน่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก อั๊ย อั๊ย อั๊ย
"ครับผม" หันไปยิ้มหล่อๆ หึ แพ้ความหล่อกรูละสิ
"อ๊ะ กระเป๋า" ยิ้มหวานนนนนนนนน .......ยิ้มรังแกหัวใจกรูเสร็จมันก็เดินฟินนาเล่จากไป 

น่ารักเง๊อย่าอยู่เลยเมิ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!! ลวนลามแม่งซะให้เข็ด!!!!!

สต๊าร์ทแมงกะไซต์เอากระเป๋าเป้สะพายใส่หลัง ควับ!! ควับ!!

"อ้าวพายหลังแล้วเค้าซ้อนไงอะ" ไอ้น่ารักเท้าเอวถาม แก้มงี้ป่องเป็นปลาทองเลย

"มานั่งหน้าเดะ เอาเป๋าไว้ข้างหน้าขี่ไม่ถนัด" แกล้งบ้าทำหน้ามึนๆ

"เอ่อ... คือ" คนน่ารักพูดแล้วลูบๆเกงสกินนี่ยีนส์แสนบางทำหน้าเอ๋อๆ 
ขึ้นมาเถอะน้องเอ้ย จะนั่งหน้านั่งหลังกรูก็จะลวนลามทั้งนั้นอะ!!!!

เชิ๊บบบบบ เสร็จชอนนนนน หนุ่มน้อยขึ้นมานั่งข้างหน้าเรียบร้อย โอ้ยอุ่นเป็นบ้า ตรูดหรือกระเป๋าน้ำร้อน ฟิน~

"เอาจับดีๆ จะออกรถละ" 

ผมบอกแล้วโอบเอวคอดๆเข้ามาประชิดตัว อั๊ย นิ่มไปหมดทั้งตัว!!!! 

หนุ่มน้อยน่ารักหน้าเริ่มแดง อายุน่าจะไม่เกิน 15 นะ ดูแอ๊บแอ๊ๆ อยู่เลย กระดูกคงอ่อน เคี้ยวคงกรุบๆกรับๆ

ขับไปเรื่อยๆ .....อ๊าง~ พระเจ้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! มันจะสุขเกินไปม๊อยยยยยยยย 
ก้นนิ่มๆเสียดสีๆๆ วื๊บๆๆๆๆ แฮ่!!! 
ต้นคอก็หอม ฟื๊ดดดดดดดดดดดดด ดมๆๆๆๆ

อ๊ะ อ๊ะ เลี้ยวซ้ายยยยยยย ฟื๊ดดดดดดดดดดดดดดด
อ๊ะ อ๊ะ ไฟแดงงงงงงงงงงเบรค
อะจึ๊กกกกกกกกกกก เบียด เบียด เบียด~



"บ้านพี่ยูชอนอยู่ใกล้บ้านเราหรอครับ" เสียงเล็กๆถามขณะที่รถติดไฟแดง

"ช่าย เราเป็นเพื่อนบ้านกันหละ หลังคาบ้านพี่ทั้งคล่อมทั้งเกยบ้านน้องจุนเลยอะ" .....อะคึ อะคึ
หนูน้อยเบบี้มายด์นั่งพยักหน้าหงึก ทำไมเบบี้มายด์? ก็แหม่ ก็กลิ่นกายน้องช่างเหมือนแป้งเด็กเหลือเกิ๊น~

เลี้ยวเข้าหมูบ้าน ฟ๊าบบบบบบบบบบบบบ 
นั่นๆๆๆๆๆ ไคลแม๊กอยู่ในหมู่บ้านเนี้ยหละ

ลูกระนาด!!!!! นับสิกี่ลูก 

ตึ๊ก!!!! ลูกแรก ก้นนิ่มก็กระแทกจุดยุทธศาสตร์ 
เจ้าตัวเหมือนจะรู้และว่ามีอะไรแปลกๆทิ่มใส่เลยขยับตัวไปมาพยายามเขยิบหนี เบาะนั่งก็มีแค่นี้จะหนีไปไหนโพ้นนนนน

"เอ่อพี่คับ...ผมเบียดพี่รึป่าว" ตัวร้อนฉ่า หน้างี้แดงเถือก พยายามเถิบออก....ไม่ให้เถิบเว้ย!!!!

คว้าเอวแม่มเลย อะโหะๆๆๆๆ กระเถิบเข้าหากอดเอวไว้มือนึงอีกมือจับแฮนด์ เอาละแทบจะนั่งตักกรูแย้ววววววววว
เนียนๆเอาคางกะซอกคอขาวๆ หอม 1 ที จุนซูขยับนิดๆ 

"เกาะแน่นๆน๊า เดี๋ยว หล่นลงไป" .......ต่อในใจ "หล่นลงไปหน้าแหก อดเป็นเมียพี่นะน้อง" กรี๊วววววววอยากพูดใจ
จะขาดแต่เดี๋ยวเด็กมันผวาาาาาาาา

เอาแล้ววววว ลูกระนาดที่สอง ฮี่ๆๆๆๆ

ก้นน้องกระแทกปั๊ด อ๊ะเสย~ อ๊ะเสย~ 
อร๊างงงงงง แทบจะพวยพุ่งออกมา คนบ้าไรยังไม่ทันซิงโครไนท์ ก็จะไปซะแย้ววววว (ซิงโครไนส์ = เชื่อมต่อ)




ผ่านไป 4 ลูกระนาดใจจะขาดแล้วเอ๊ยยยยยยยยยยย 
ใจจะขาดแล้วเอ้ยยยยยยย อยากได้ได้ทรามเชยมาเป็นสะใภ้บ้านพี่~

เอี๊ยดดดดดดดดดดดด 
เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

รถก็เบรคๆๆๆ 
พี่ก็เบียดๆๆๆๆๆ

ถึงบ้านเจ้าตัวละ ตัวน้อยของพี่นั่งตัวร้อนคล้ายจับไข้ 
กรูทำเกินไปป่าววะ?

"เอ่อ ขะ ขอบคุณครับ" สาวเจ้าเก้ๆกังๆลงจากมอไซต์ไป เสียด๊ายเสียดาย น่าวนรถอีกสักรอบ

หมุนตัวมายืนสบตาให้ 
ส่งสายตาปิ๊งๆ 
อ๊ะ อ๊ะ มีใจให้คนแปลกหน้าไวปายม๊ายยยยยยย 
เห็นพี่หื่นๆแบบนี้ไม่ได้มีใจให้ง่ายๆนะจ๊าาาา

"กระเป๋าพี่ กระเป๋าผม" 

เพล้ง!!!! อั๊ยๆๆๆๆ หน้าแตกแต่ไม่อยากแยกจากเธอว์
ผมส่งกระเป๋าให้มือน้อยๆรับไว้ ผมแกล้งรั้งไว้ไม่ปล่อยสายกระเป๋าทันที

"อ่า.." จุนซูหน้าแดง อ๊ายยยยย หน้าแดงงงงงงง กรูรั้งไว้แล้วน้องเค้าหน้าแดงงงงงงงงงงงงงงง
เห็นประตูโบสถ์ลิบๆและ ได้เมียแล้วเว้ย!!!!

"จ๊ะ จุนซูมีไรหรอ คุยกะพี่ไม่ต้องอายน๊า" ตะล่อมๆ พูดหวานๆ

คนตัวเล็กเบือนหน้าหนี เอามือปิดปากหัวเราะน้อยๆ 
หัวเราะอะไรน๊า~ หัวเราะกลบเกลื่อน? เขินหรา~

"กะ กะ กางเกงพี่ คือ เป้ากางเกงพี่เปียกอะครับ!!!!!"

ว่าเสร็จวิ่งเข้าบ้านปล่อยชายฉกรรจ์หน้าไก่ๆช๊อคแทบหมดสติ!!!
ก้มดูกางเกงแล้วใจร้าวชิบหาย มาเป็นดวงเหมือนวงพระจันทร์ 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด กรูทำไรเนี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ลูกชายกรูอ้วกแตกออกมาตอนหน๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย TT________________________TT

Fin.